Per chi capisce l’olandese….
Posted by emma on Nov 8, 2009 in Noi due come un romanzo |
Ezzulia interview Paola Calvetti
Door Kim Moelands | Ezzulia.nl
7 november 2009 | Bij Mistral uitgevers verscheen vorige maand de roman Voor liefde zie de letter L, een hommage van de Italiaanse auteur Paola Calvetti aan boekhandelaren, romantici en dromers. Calvetti was pr-directeur van het beroemde operahuis La Scala in Milaan en heeft de carrières gepromoot van musici, dirigenten en dansers. Voor liefde zie de letter L is haar vierde roman en eerder verscheen in Nederland De geheime liefde.Namens Ezzulia sprak Kim Moelands onlangs met de auteur.
“Ik volg mijn hart in alles wat ik doe”
Emma, de hoofdpersoon uit Voor liefde zie de letter L, is de eigenaresse van een boekhandel die gespecialiseerd is in de liefde. Dat klinkt heel romantisch. Ben je zelf een romantisch persoon?Ik ben een romantische vrouw, maar sta wel met beide voeten op de grond. De liefde, bedoeld als een manier van zijn, leven en denken is een unieke benadering van het leven. We leven in moeilijke tijden, de economische crisis dwingt ons om een andere manier van denken aan te nemen, en boven alles om meer rekening te houden met ANDEREN. Liefde in de breedste zin van het woord staat daarbij centraal. Vanuit dat gezichtspunt kun je hoofdpersoon Emma dan ook beschouwen als een symbolische boekverkoper. Een metafoor. Wat heeft je geïnspireerd tot het schrijven van Voor liefde zie de letter L?Ik wilde heel graag een verhaal schrijven dat bevestigt dat liefde BESTAAT. Liefde is de bron van waaruit we onszelf uitdrukken. Daarnaast ben ik dol op taal. Boeken en novelles in het bijzonder zijn mijn beste vrienden. Het situeren van het verhaal in een boekwinkel voelde dan ook als een warm bad. Een boekwinkel is ook een middel bij uitstek om andere mensen te ontmoeten en ook daar houd ik van. Hoofdpersonen Emma en Frederico schrijven elkaar liefdesbrieven. Tegenwoordig communiceren mensen meestal per mail en de handgeschreven brief is een beetje vergane glorie. Schrijf je zelf nog wel eens brieven en ontvang je ze ook nog wel eens?Jazeker schrijf ik nog echte, ouderwetse brieven. Een brief geeft je de mogelijkheid om een pas op de plaats te maken en goed na te denken over wat je nu eigenlijk aan iemand wilt vertellen. Het herwaardeert ook het begrip wachten. Als we verliefd zijn dan hopen we dat er continu een respons komt van die ander. Dat is de essentie van de liefde tussen twee personen en het maakt niet uit welke leeftijd ze hebben. Corresponderen per brief is veel spannender omdat je langer moet wachten op een antwoord. Een soort uitgesteld verlangen. Emma is geen grote fan van moderne communicatie als e-mail, mobiele telefoon en internet. Geldt dat voor jou ook en is de belangrijke plek die de handgeschreven brief inneemt in je boek daar een uitvloeisel van? Heb je het boek geschreven vanuit nostalgische overwegingen?Neen ik ben geen nostalgisch persoon ten aanzien van dingen uit het verleden, maar ik vind het wel heerlijk om aan dingen van vroeger terug te denken en herinneringen op te halen. Ik kan me prima vinden in de huidige moderne tijdsgeest en de technische hoogstandjes die daarbij horen. Ik heb een profile Facebook, ik maak gebruik van e-mail en mijn i-Phone maar…ik beschouw deze dingen puur en alleen als nieuwe media. Niet meer en niet minder. Het is belangrijk om ook in deze tijd contact te houden met onszelf, ons innerlijk. Onze ziel staat centraal. En dat is niet nostalgisch bedoeld. Het is een diepe overtuiging die ik mezelf tijdens het schrijven van mijn boek eigen heb gemaakt. Emma volgde haar hart door de liefdesboekenwinkel te openen en gooide daarmee haar leven radicaal om. Heb je zelf ooit de behoefte gehad om het eens helemaal over een andere boeg te gooien en je hart te volgen?Ik volg mijn hart altijd in alles wat ik doe, ook als dat mijn leven op zijn kop zet. Het verschil tussen dromen en illusies is dat je dromen kunt en zou moeten najagen. Wat moet je anders? Emma kan zich haar eerste kus met Frederico niet herinneren. Kun jij je je eerste kus nog wel herinneren?De scene en de brief in het boek over de eerste kus van Emma en Frederico zijn puur autobiografisch. Het is erg frustrerend maar ik kan me mijn eerste kus niet meer herinneren. Bizar nietwaar! Mijn eerste vriendje, mijn eigen Frederico zou je kunnen zeggen, heeft me verteld over onze eerste kus precies zoals Frederico dat aan Emma vertelt in het boek. Sommige brieven komen recht uit mijn eigen leven en zijn waargebeurd.
Was het moeilijker om in de huid van Emma of in die van Frederico te kruipen en waarom? Welk personage was leuker om over te schrijven?Ik ben Emma, ik denk zoals zij en leef zoals zij dus het was makkelijker om haar karakter te schrijven. Voor Frederico heb ik mijn inspiratie geput uit mijn laatste partner en veel mannelijke vrienden. Het was echt leuk om dit boek te schrijven omdat ik er zelf ook over droom om een boekwinkel te openen. Ik hou van kleine boekwinkeltjes, wellicht met een leuk cafeetje en een hotelletje zoals Emma die opende aan het einde van het boek. Ik hou van New York waar ik the Morgan Library ontdekte, evenals Renzo Piano’s prachtige bibliotheekrestaurant. Ik heb zelf ook verbleven op het kleine Engelse eilandje waar Emma en Frederico elkaar eens per jaar ontmoetten. Een geweldige ervaring. Wat is het meest romantische boek dat je ooit hebt gelezen en waarom zou iedereen dat boek volgens jou moeten lezen?Dat is Oorlog en Vrede van Tolstoi. Een personage uit dat boek, Natasha, is een van de mooiste karakters uit de literatuur. Samen met haar kun je de verschillende aspecten van de liefde beleven: passie, romantiek en volwassen liefde. Vriendschap natuurlijk ook, een man en een vrouw moeten in basis ook vrienden zijn. Bezoek je zelf vaak boekwinkels?Ik ben gek op boekwinkels. Mijn old time favourite is “The Strand” op Broadway in New York. Zes verdiepingen vol met boeken terwijl toch de intieme sfeer van een kleine boekwinkel is behouden. Hoe sta je tegenover e-books? Vind je het een goede ontwikkeling en denk je dat mensen uiteindelijk een e-book verkiezen boven het ‘ouderwetse’boek.In Italië is Voor liefde zie de letter L al een e-book. Ik hou zelf van lezen op papier, lezen via de computer is niks voor mij. Audioboeken daarentegen vind ik weer wel heel fijn: ze herinneren me aan de tijden dat mijn moeder me nog sprookjes voorlas. Het is ook een geweldig medium om je mee te vermaken als je in de file staat, als je ogen niet goed genoeg zijn om te lezen, in trein of bus, je kunt er naar luisteren via je i-Pod. Legio mogelijkheden. Maar het genot van het lezen van een ‘echt’ boek, woorden op papier met een cover erom heen, zal altijd blijven bestaan. Daar ben ik van overtuigd. Voor liefde zie de letter LAuteur: Paola CalvettiOorspronkelijke titel: Noi Due, Come Un RomanzoUitgeverij Mistral ISBN: 978 90 499 5113 9PaperbackPrijs: € 19,95Verschenen: oktober 2009
Een charmante liefdesroman en een heerlijke hommage aan de boekhandel. Emma Valentini houdt van boeken. Na haar scheiding maakt ze haar droom waar en begint een kleine boekhandel, ‘Liefde en Lezen’, gespecialiseerd in boeken waarin de liefde een rol speelt. Ondanks de sombere voorspellingen van haar financieel adviseur, groeit Emma’s winkel snel uit tot een ontmoetingsplek voor de vele vaste klanten. De boeken zijn er gerubriceerd naar onderwerp, zoals ‘liefde en misdaad’, ‘onbeantwoorde liefde’ en ‘verliefdheid’. En het is door een boek in haar winkel dat Emma haar grote jeugdliefde terugvindt.Frederico woont in New York met zijn vrouw en dochter. Emma en Frederico beginnen een intensieve briefwisseling en zien hun langeafstandsvriendschap langzaam maar zeker veranderen in liefde. Maar hoe groot is de kans dat hun liefdesverhaal een happy end zal krijgen?Paola Calvetti was pr-directeur van het beroemde Scala in Milaan en heeft de carrières gepromoot van musici, dirigenten en dansers. Ze is de auteur van vier romans. Van L’amore segratore werden in Italië meer dan 100.000 exemplaren verkocht. Wil je reageren op dit interview?Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over dit interview met - en de boeken van - Paola Calvetti.Kijk hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.
IOOOOO. lo capisco benissimo! ma come fanno a sapere di Bindi Bondi Binetti anche lì? però hanno ragione, bisogna aumentare stipendi e pensioni e dimezzare i profitti!
sono d’accordo, viva l’olanda!!!!!!!!!!!!!
Scherzi a parte mi pare che parlino male di Federico e bene di Emma, sono d’acccordo anche su questo!
ACTHUNG! MESSACE FROB KAPOFAN TO FANSOSI UNT FANSOSEN NENDERTHALENSIS!
I EM HERR KAPOFANEN, KOMMANDANT GENERALET OB FONSEIRIES KALFETTIANE RIUNITES UNT OSSOCIATEN MONTIALEN!
BENFENUSTEN IN TUR SITEN FANSIOSE!
NEANDERTHAL VAS GUTEN UNT PLATEN CONTRATEN DI EUROPEN NORTEHEN
PHIENE MULINEN, FARES MULTEN FARINEN FOI?
Inorridisco di fronte alla mia ignoranza… Non capisco l’olandese.
SPEDITEN MIHI IMMEDIAT ONE PAIEN FAMUS ZOCCOLEN, TANKE!
ZOCCOLEN LEGNEN FUR KALZARE, OFFIA, NI FRAINTENDEN
NEANDHERTALKES WOS LINKUA EASY, KOME FAR NNU KAPIR JO NO KOMMPRENTD
Va bè, cercherò di tradurre qualcosa…
EMMAAAAA, quando me lo spedisci il librooo olandesee??? lo sai che faccio la collezione!
mi sto divertendo a guardare Sgarbi in tv sul crocifisso sì o no, povero Vittorio, ormai è una macchietta e più ignorante di una capra!
Emma, visto che lo conosci diglielo pure da parte mia: sulla “perdenza” ha dimostrato quant’è ignorante! ingnorante! ognorante! capra! capra! uah uah
u digli che la smetta di copiarmi gi occhiali!
la mprima volta che lo incontro gline dico quattro
http://www.youtube.com/watch?v=wcE8ybOrz5s
perdenza dicve che si usava nel ‘300 e ormai è in disuso..
caro caprone ignorantissimo, perdenza la usa persino mia madre in uno dei suoi motti preferiti “dove c’è gusto non c’è perdenza”
la verità è che sei una capra ignorante! ignorante! capra! capra! farmacista!, speziale!
e ho detto tutto..
e non te fa vede’ dalle mie parti che te meno pure, capra! grrrrr…
ovviamente scherzo, Sgarbi mi è simpatico
Sgarbi è fantastico! Eppoi ha avuto ragione quando ha parlato di dogmi. Un ATEO rispetta chi non crede, non vuole eliminarlo. Sì al crocefisso, mi dispiace ma la penso così.
Barbara avete dei sindaci niente male, i miei complimenti, sabato prossimo voglio andare a Montegrotto termeeeeeee…
Eppoi Capofan Sgarbi ti somiglia tanto. Occhiali compresi.
Emma non ho capito una mazza dell’intervista , ma, come disse Totò: non capisco ma mi adeguo.
E complimenti per l’edizione olandese. Però quella italiana è la number one, so patriottica assai lo so eh eh
Principe daneseeeeeee vieni fuori o no?!
grazie ragazzi, nemmeno io capisco cosa c’è scritto, ma non importa.
proverò a scrivere qualcosa sul tema della pubblicazione/scrittura/librerie… insomma lo scorso post, anche se ho le idee molto, molto confuse
paola
Catia, per me gli atei sono credenti tra gli altri: credere che Dio non esista equivale a a credere che esista, in termini di credenza. Sono entrambe credenze, la verità è che nessuno sa come stiano le cose e forse lo sapremo in un’altra ipotetica vita, non certo in questa. Detto questo, a me le religioni -rivelate e non- hanno stufato, e anche gli atei m’hanno stufato: il principio è semplice, lo stato è laico e nessuna “teoria” può avere la prevalenza nella scuola pubblica. Cioè avere il crocifisso (simbolo al quale anch’io sono abbastanza legato, tanto che ne tengo uno in casa appeso al muro) in classe significa riconoscere una preminenza politica al cattolicesimo che in uno stato laico non può e non deve esserci. Le presunte radici giudaco-cristiane sono una bufala, di radici l’europa ne ha tante, innanzitutto quelle pagane e “razionali” greche (poi l’anima è un’”invenzione” greca, tanto per dire, non giudico-cristiana), poi latine per il diritto (ah, la chiesa cattolica più che cristiana è pagana, nei suoi riti, statue etc, insomma tutta “l’estetica” cattolica è di matrice paganissima e con Cristo c’entra poco o nulla), poi quelle razionali e illuminate anti-confessionali che sono alla base del mondo moderno… quindi per me Sgarbi ha torto marcio e il crocifisso andrebbe rimosso, in linea teorica. Poi in pratica quello che fanno fanno non ce ne po’ frega’ di meno, col crocifisso si può convivere (purché non si esageri e non lo si trasformi in un simbolo politico COME NEI FATTI AVVIENE: E’ QUESTO IL VERO PROBLEMA, CARA CATIA, il senso POLITICO della presenza del crocifisso nella scuola pubblica
Invece negli ospedali ad esempio, sono favorevole che rimanga, perché è un conforto: se a qualcuno dà fastidio torni a casa sua, chiaro no?
Cara Catia Luca Claudio è uno tosto, con la storia dei cartelloni luminosi ci porta sempre alla ribalta nazionale. Prima è stata la volta di “emigrate cari concittadini, qui non siete al sicuro” contro il dilagare della delinquenza (che qui a dire il vero dilaga ben poco). Ora è il turno di “liberi di scegliere” in merito al crocefisso. Che deve starci, punto. Altrimenti togliamo pure la foto del presidente dalle scuole. E’ una questione di tradizioni culturali. Ovvio che mi dissocio dalla mia compaesana aponense (che in realtà è finlandese) che ha impiantato tutta ’sta storia del crocefisso.
E Catia, Luca Claudio è pure un bel pezzo di ragazzo, ovvio che lo conosco personalmente
ragazzi vi ho risposto nel post precedente.
paola
Sul senso politico sono d’accordo con te Capofan, però poi leggo Magris e OSTELLINO sul Corriere e mi trovo d’accordo con loro. A chi può dare fastidio? Chi può offendere un simbolo di tanta sofferenza? Lasciamo tutto com’è e lasciamo decidere secondo la coscienza di ciascuno cosa in cui credere. Io quando sono affranta ho due interlocutrici: la Madonna e mia nonna materna.
Barbara direi che un tour nel padovano sia d’obbligo!
Il crocefisso nelle scuole andrebbe tenuto come simbolo di una tradizione cattolica radicata nel nostro paese, senza alcuna connotazione politica. La laicità è garantita dalla presenza contemporanea della foto del presidente della Repubblica (io ricordo molto bene Cossiga).
Il punto è che il crocefisso va visto in un’ottica culturale e non politica. E la libera scelta deve essere sempre correlata alle tradizioni del paese in cui si decide di vivere. Una donna occidentale in un paese arabo difficilmente potrebbe ribellarsi ai loro costumi ed usi (anzi proprio non potrebbe). Allora rispettiamo il crocefisso in quanto simbolo di una tradizione del nostro paese, nulla ha di offensivo. Ognuno può scegliere liberamente dove mandare a scuola i propri figli, e allo stesso tempo se far loro frequentare o meno l’ora di religione. In questo senso non ci sono imposizioni.
Poco lontano da qui c’è una scuola materna statale dove il Natale si festeggia solo con la figura di Babbo Natale, senza mai far cenno a Gesù. Mi pare non manchi la libertà e il rispetto per gli altri.
A volte c’è la tendenza ad ingigantire cose che potrebbero facilmente essere risolte con un minimo di buon senso.
Che poi la Chiesa (intesa come insieme di prelati e via discorrendo) spesso non rispecchi lo spirito cristiano è un dato di fatto vecchio come il mondo.
Insomma qui ad Abano da un lato c’è la signora del crocefisso e dall’altro Don Sante, ora “spretato”, padre di famiglia e pronto al matrimonio.
Saranno i fumi termali
Sia chiaro che a me il crocifisso non dà nessun fastidio e fino a poco tempo fa lo portavo pure appeso al collo (poi me lo sono perso). Il giudai.cristianesimo
ha meriti innegabili nell’aver elevato l’uomo a figura fatta a immagine e som. di Dio e perciò titolare di diritti a prescindere, questa è la vera rivoluzione cristiana e in questo senso non possiamo non dirci cristiani, come diceva Croce.
Di quello che pensano i musulmani in ogni campo a me personalemte non interessa un fico secco (l’importante è che ci vendano il petrolio a prezzi accettabili), quindi non sono favorevole alla rimozione del crocifisso dalla scuola per compiacere loro (ho già detto che negli ospedali per me deve rimanere assolutamente, comprese statue della madonna e di tutti i santi che ci va di metterci), ma solo per i motivi politici di cui parlavo: che ci sia il presidente della repubblica sul muro è cosa normale NELLA SCULA PUBBLICA SIAMO A CASA SUA, CIOè NOSTRA DELLA REPUBBLICA E DEL SO PRESIDENTE: mentre il crocifisso NELLA SCUOLA PUBBLICA è A CASA SUA NELLA MISURA IN CUI VOGLIAMO ACCETTARLO, perché il crocifisso ha un significato POLITICO specifico e rappresenta interessi e parti precise della società
Qui sta la questione, appunto. Il crocefisso è “ospite” e come tale ha diritto di rimanerci fin tanto che ai padroni di casa (italiani) va di ospitarlo. La decisione di rimuoverlo dovrebbe essere affidata ai cittadini, al limite. Non va in alcun modo rimosso per fare favori a chi in Italia è solo di passaggio o non conosce un accidenti della tradizione del nostro paese.
In questo concordo, il crocefisso come simbolo politico non va imposto, mai. Solo come libera scelta di tradizione.
La foto del presidente è come la foto del nonno sopra la credenza: ci sta sempre, perchè ha sempre qualcosa da raccontare.